Associatieverdrag draait wél om EU-lidmaatschap

Associatieverdrag draait wél om EU-lidmaatschap

Laat u niets wijs maken. Het associatieverdrag tussen de Europese Unie en Oekraïne draait wel degelijk om toetreding tot de EU. Hier is het overduidelijke bewijs. Neem even de tijd en lees wat voorstanders, politici en media u niet willen vertellen.

Op woensdag 6 april 2016 mogen we stemmen over het associatieverdrag tussen de Europese Unie (EU) en Oekraïne.[1] Meer dan 400.000 mensen hebben mogelijk gemaakt dat er een raadgevend referendum komt over het verdrag via een referenduminitiatief van Burgercomité EU, het Forum voor Democratie en GeenPeil.[2] Het is de eerste keer dat zoiets in Nederland wordt georganiseerd,[3] maar desondanks zijn dames en heren politici zijn niet erg enthousiast en wilden ze het referendum meer dan graag negeren.[4] Waar veel politieke partijen überhaupt geen voorstander blijken te zijn van het raadplegen van de bevolking buiten de verkiezingen om, lijkt nu ook D66 − nota bene ontstaan uit onvrede over beperkte democratie en warm pleitbezorger van referenda[5] − even niets op te hebben met directe democratie. Partijleider Alexander Pechtold riep zijn collegae in de Kamer op om de mening van de burger niet doorslaggevend te laten zijn.[6] Een vreemde oproep van een democraat iemand waarvan vervolgens bleek dat hij het verdrag zelf niet eens had gelezen.[7] Ook oud D66-politicus Laurens Jan Brinkhorst laat zijn democratische hart spreken en vindt het “onzinnig” om de burgerbevolking te raadplegen.[8]

Echter blijkt het verschil van mening én inzicht tussen politiek en burger (of in dit geval zelfs achterban) weer eens behoorlijk groot, want volgens D66-stemmer Anine van der Ree hadden de honderdduizenden mensen namelijk “geen beter verdrag kunnen kiezen voor een referendumverzoek”.[9] Waarvan akte.

Desalniettemin schiet de elite acuut in de kramp bij de gedachte aan een referendum. Rob de Wijk (D66-lid) en Arend Jan Boekestijn (VVD-lid) riepen direct op niet te gaan stemmen om zo het referendum te saboteren en de uitkomst ervan ongeldig te kunnen laten verklaren.[10] Ook VVD-lid Michiel van Haersma Buma riep burgers via Twitter op om lekker thuis te blijven tijdens het referendum.[11] De volksraadpleging werd een ‘rancune-referendum’ of zelfs een ‘haatgevend referendum’[12] genoemd. Valse verwijten werden de lucht in geslingerd om het referendum bij voorbaat al te demoniseren en de burger niet te informeren over de daadwerkelijke inhoud van het verdrag om de opkomst op 6 april aanstaande zo laag mogelijk te kunnen houden.

Zo worden tegenstanders van het verdrag nog altijd zonder pardon afgeschilderd als “vrienden van Poetin”[13][14] of “Poetins useful idiots”[15] en hun argumenten afgedaan als “gelal van nationalistische conservatieven, geschreeuw van eurohaters en geblèr van demagogen”.[16] Ook zou het verdrag “te ingewikkeld”[17] zijn voor de burger, zou een referendum de democratie te veel geld kosten en zou het referendum niet over het associatieverdrag gaan, maar over het functioneren van de EU.[18][19][20] Een andere leugen die door voorstanders wordt gebruikt om het onmogelijk te maken om over de inhoud te discussiëren, is de bewering dat het associatieverdrag slechts om handel draait.[21][22][23] Zelfs onze eigen minister-president durft te beweren dat het verdrag gewoon “een vrijhandelsverdrag”[24] is (en absoluut “geen pre-toetredingsverdrag”).[25] Welnu, hoeveel schade heeft dit verdrag de handel door sancties tussen de EU en de Russische Federatie inmiddels al niet aangedaan?

Aanvankelijk liet Rutte weten geen campagne voor het verdrag te zullen gaan voeren.[26] Echter kwam de kersverse voorzitter van de Raad van de Europese Unie, na een ontmoeting met voorzitter Jean-Claude Juncker van de Europese Commissie op 7 januari 2016, terug op zijn besluit.[27][28] Dit was twee dagen voordat Juncker groot uitpakte met een “continentale crisis bij een Nederlands nee”[29] (een uitspraak die zelfs door Pechtold als een impliciet dreigement werd beschouwd). Maar wacht eens even… Continentale crisis? Het was toch slechts een handelsverdrag?

Wie het associatieverdrag zelf leest en vergelijkt met associatieverdragen dat de EU met andere landen heeft gesloten, ziet dat het niet slechts een handelsverdrag is, maar wel degelijk een opmaat naar lidmaatschaap van de EU.[30] In het associatieverdrag staat namelijk letterlijk dat het verdrag ten doel heeft “de voorwaarden te scheppen voor versterkte economische en handelsrelaties in het licht van de geleidelijke integratie van Oekraïne in de interne markt van de EU”.[31] Wie dit en de tal van andere aspecten in het verdrag tezamen beziet, ontkomt niet aan de conclusie dat het verdrag Oekraïne wel degelijk op de drempel brengt van EU-lidmaatschap.[32] Sterker nog, met de ondertekening van het associatieverdrag wordt de allerlaatste barrière weggenomen en zal Oekraïne aan alle voorwaarden voldoen voor volledige integratie tot de EU.

Oekraïne is in oktober 2003 namelijk al een EU-lidmaatschap beloofd door toenmalig EU-voorzitter Berlusconi en Commissievoorzitter Prodi.[33] Echter moest het land als voorwaarde eerst de status van markteconomie krijgen, lid worden van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) en een vrijhandelszonde met de EU vormen. Daarnaast zou Oekraïne haar wetgeving aan EU-regels moeten aanpassen. En wat blijkt? De status van markteconomie verkreeg Oekraïne reeds in 2005 en lid van de WTO werd zij niet veel later in 2008.[34][35] Het vormen van een vrijhandelszone met de EU ontstaat simpelweg door de inwerkingtreding van het associatieverdrag en zorgt er eveneens voor dat Oekraïne ongeveer 80 procent van de totale EU-wetgeving zal moeten overnemen.[36][37] Met het ondertekenen van het associatieverdrag zal Oekraïne dus voldoen aan de laatste eisen die nodig zijn om volledig lid te kunnen worden van de Europese Unie. Wat daarna nog rest is slechts een officiële bezegeling van het huwelijk door beide kanten.

Dit stemt overeen met de woorden die voormalig ‘president van Europa’ Herman van Rompuy reeds in 2008 uitsprak, namelijk: “Oekraïne wordt een deel van de Europese Unie, tegenstand zal er wel zijn, maar niemand zal het uiteindelijk kunnen tegenhouden.”[38] Diezelfde Van Rompuy bevestigde dit wederom in 2013 met de uitspraak dat “de toekomst van Oekraïne zal zijn zoals die van de andere, wat we noemen, nieuwe lidstaten”.[39] Van Rompuy benadrukte de toetreding nogmaals op een internationale conferentie op 1 februari 2014 met de uitspraak: “De toekomst van Oekraïne ligt in de Europese Unie.”[40] en in juni 2014 bij het tekenen van het associatieverdrag: “Our joint goal is your full integration.”[41] Ook de Europese commissaris voor uitbreiding van de Unie, Stefan Füle, liet in maart 2014 al weten dat Oekraïne volwaardig lid moet worden van de EU.[42]

De signalen vanuit Oekraïne zijn niet anders. Zo hebben de Oekraïense coalitiepartijen op 21 november 2014 afgesproken om samen te werken aan de integratie van Oekraïne tot de Europese Unie en zei de Oekraïense president Porosjenko aan het begin van besprekingen met de opvolger van Van Rompuy, Donald Tusk, en Jean-Claude Juncker op 27 april 2015, dat hij over vijf jaar klaar is voor EU-lidmaatschap.[43][44] Bovendien gaf de Oekraïense president in een tweet op 23 december 2014 al aan dat er “geen alternatief is voor Euro-Atlantische integratie”.[45]

In tegenstelling tot hetgeen de elite probeert te beweren is het ‘handelsverdrag’ dus overduidelijk een eerste stap naar de economische, politieke en militaire integratie van Oekraïne in de EU. Daarbij moeten we niet vergeten dat er in Oekraïne nog altijd een (burger)oorlog woedt.[46] De militaire samenwerking, beschreven in artikel 10 van het associatieverdrag,[47] met een oorlogsfanatieke president als Porosjenko, die zegt klaar te zijn voor een “totale oorlog”[48] met Rusland, is uitermate onverstandig. En mogelijk zelfs strafbaar. In artikel 100 van het Wetboek van Strafrecht staat namelijk dat iemand die opzettelijk enige handeling verricht waardoor het gevaar ontstaat dat Nederland in een oorlog wordt betrokken een gevangenisstraf van ten hoogste tien jaren kan worden opgelegd…[49]

Het associatieverdrag met Oekraïne vergroot de kans op een grootschalig militair conflict in ieder geval aanzienlijk. En in tegenstelling tot wat de media ons willen doen geloven, blijkt niet Rusland maar Amerika hierin de agressor te zijn. Sinds jaar en dag rukt de NAVO onder leiding van de Verenigde Staten namelijk op richting de Russische grens.[50] Het Noord-Atlantische Verdrag dat aanvankelijk diende als militaire tegenkracht tegen de communistische landen in het Oostblok, heeft het Oostblok inmiddels grotendeels opgeslokt. Bovendien vergrootte de NAVO in 2014 nog haar militaire aanwezigheid in de Baltische staten en Polen in verband met de onrusten in Oost-Oekraïne.[51] In datzelfde gebied wil ook de Oekraïense interim-regering permanente legerbases vestigen.[52]

Daarnaast heeft de nieuwe pro-Westerse regering onder leiding van Porosjenko op 21 november 2014 besloten dat een van haar belangrijkste doelstellingen de terugkeer van de Krim onder Oekraïense controle zal zijn.[53] Het parlement van het schiereiland − dat door een symbolisch geschenk van Rusland, overigens zonder dat hierbij het volk geraadpleegd was, pas vanaf 1954 bij Oekraïne hoorde en in de jaren ’90 een autonome republiek binnen Oekraïne werd[54] − stemde eerder, op 7 maart 2014, namelijk vrijwel unaniem voor de aansluiting bij Rusland omdat ze de nieuwe revolutieregering in Kiev niet erkent.[55][56] Tijdens de stemming door achtenzeventig parlementariërs onthielden acht zich van het stemmen en bracht niemand een tegenstem uit.[57] De volksraadpleging − die in februari van dat jaar al werd aangekondigd en volgde na diverse demonstraties en bezetting van overheidsgebouwen[58] − vond plaats op 16 maart waarbij een populatie van ongeveer 1,5 miljoen stemgerechtigden zich konden uitspreken over enerzijds aansluiting bij Rusland en anderzijds een zelfstandige republiek binnen Oekraïne te blijven.[59] En doordat de Centrale Kiescommissie in Kiev het actuele kiesregister blokkeerde, werd er besloten om het kiesregister van de parlementsverkiezingen van oktober 2012 te gebruiken.[60]

Bij een opkomst van meer dan 80% koos een ruime meerderheid van maar liefst 96,6% voor directe aansluiting bij Rusland.[61][62] De uitslag van het referendum was overigens niet verwonderlijk aangezien meer dan de helft van de inwoners van het schiereiland uit etnische Russen bestaat.[63] Daarom werd enkele dagen voor het referendum, op 11 maart 2014, reeds een voorwaardelijke onafhankelijkheidsverklaring goedgekeurd indien de bevolking inderdaad voor Rusland zou kiezen.[64]

Vooraf werd door Oekraïne en het Westen eveneens aangekondigd dat de uitslag van het referendum  door “niemand in de beschaafde wereld”[65] zou worden erkend. Zo zou het referendum onder meer volgens ons eigen kabinet, de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Oekraïense interim-premier Arseni Jatsenjoek in strijd zijn met de Oekraïense grondwet en dus illegaal zijn.[66][67][68] Bovendien gaf uitgerekend Jatsenjoek aan dat hij de “zogenoemde autoriteiten”[69] van de autonome regio niet erkent, maar als er iemand is die in dezen geen recht van spreken heeft, is het wel de revolutiepremier die via een staatsgreep − ongrondwettelijk, ondemocratisch en dus illegaal − aan de macht is gekomen.[70][71] Daarnaast zou het referendum schending zijn van internationale verdragen.[72][73] Echter bleek internationale regelgeving een afscheiding van het schiereiland niet in de weg te staan.[74][75]

De Amerikaanse president Barack Obama zei op 7 maart 2014 dat de volksraadpleging een “schijnvertoning” was die werd overschaduwd door de dreiging van militair ingrijpen door Rusland.[76] Ook in de media werd er gesproken over een vermoeden van Russische soldaten op de Krim.[77] En hoewel dit vermoeden later door Poetin zelf werd bevestigd als steun voor de zelfverdedigingstroepen en een garantie voor een ordelijk verloop van het referendum,[78] bleek deze ‘bezetting’ volgens de contracten, overeenkomsten en verdragen gekoppeld aan de militaire basis Sevastopol juridisch rechtvaardig.[79] Tevens bleek dat de Russische marine zelfs 25.000 troepen, 132 voertuigen en 22 vliegtuigen op het grondgebied van de Krim mag hebben,[80] iets waar door de westerse media niet over werd bericht. Echter werden de Russische soldaten in de Krim door de westerse media neergezet als drukmiddel om de bevolking te bedreigen en zo te dwingen voor Rusland te kiezen.[81][82] Zodoende riep Moskou nog voor het referendum, op 14 maart, op om internationale waarnemers naar het referendum in de Krim te sturen.[83] Hier werd geen gehoor aan gegeven, zo blijkt uit het feit dat de uitslag van het referendum onbetrouwbaar werd genoemd omdat er geen internationale waarnemers aanwezig waren en omdat verkiezingsuitslagen in Rusland vaker gemanipuleerd worden.[84][85]

Op 17 maart scheidde de republiek zich af als onafhankelijke Republiek van de Krim en werd het voor een dag zelfstandig, waarna, op 18 maart 2014, een verdrag met Rusland werd getekend waarin de aansluiting werd bezegeld en het schiereiland na goedkeuring van de Doema op 21 maart 2014 officieel onderdeel werd van de Russische Federatie.[86][87] De vicepremier van de republiek, Roestam Temigarliev, liet na de afscheiding weten dat de Oekraïense militairen op de Krim als “bezetters”[88] worden beschouwd. Zij kregen de keuze om hun wapens neer te leggen, hun posten te verlaten, het Russische staatsburgerschap te aanvaarden en zich aan te sluiten bij het Russische leger. “Als ze daar niet mee instemmen,” stelde de vicepremier voor, “zijn wij bereid hen een vrijgeleide aan te bieden van het grondgebied van de Krim naar hun Oekraïense moederland.”[89] Een ruime meerderheid van de 15.000 Oekraïense militairen besloot zich aan te sluiten bij het Russische leger waarmee hun loyaliteit niet bij Oekraïne, maar bij de Krim bleek te liggen.[90][91]

Na de gebeurtenissen op het schiereiland hebben duizenden demonstranten in meerdere grote steden in het oosten en zuiden van Oekraïne een referendum naar het voorbeeld van de Krim geëist,[92] maar deze verzoeken werden door Kiev niet gehonoreerd.[93] Echter werd niet veel later ook in de regio’s Donetsk en Loehansk de onafhankelijkheid uitgeroepen middels een volksraadpleging,[94] maar het regime in Kiev en het Westen erkennen de zelfstandige Volksrepublieken tot op heden nog altijd niet.[95]

Om het afgescheiden schiereiland weer terug bij Oekraïne te voegen heiligt het doel alle middelen, zo blijkt. In de noordelijk gelegen havenstad Cherson werden twee elektriciteitsmasten opgeblazen waardoor bijna twee miljoen mensen zonder stroom kwam te zitten.[96] Ook wil Kiev geen stroom meer leveren aan het gebied.[97] Bovendien wordt geprobeerd om de bevolking op de Krim uit te hongeren door alle toevoer naar de Krim te blokkeren.[98] Zodoende zijn de Russen gestart met het bouwen van een brug naar het schiereiland. Deze brug zal echter pas in 2018 klaar zijn, waardoor de bevoorrading van de bevolking op de Krim nu via een luchtbrug en met schepen vanuit havens in Zuid-Rusland verloopt.[99]

Naast het annexeren van de Krim heeft de regering van Oekraïne aangegeven lidmaatschap van de NAVO als haar belangrijkste doel te zien.[100] En mocht zij dit doel bereiken en het conflict in het oosten van Oekraïne breidt zich uit en/of er ontstaat een conflict met betrekking tot de Krim, dan stelt artikel 5 van het Noord-Atlantische Verdrag dat alle landen die zijn aangesloten bij de NAVO zullen meehelpen om de tegenstander (lees: Rusland) af te weren.[101] Daarbij is het van belang om te vermelden dat Oekraïne reeds in 2008 een aanvraag heeft ingediend tot lidmaatschap van de NAVO. Deze aanvraag loopt nog altijd.[102] Het zou echter nog een aantal jaren kunnen duren voordat Oekraïne wordt toegelaten tot de NAVO.[103] Echter is een NAVO-lidmaatschap − dat overigens eveneens kan zorgen voor een betere aansluiting op het Westen en toetreding tot de EU − niet cruciaal voor Nederland om mee te worden getrokken in een oorlog tegen Rusland. Een simpele handtekening onder het associatieverdrag lijkt meer dan voldoende.

Volgens de voorstanders van het associatieverdrag is hier echter niets van waar. Vrijwel elk argument tegen het verdrag wordt door hen weggezet als propaganda van het Kremlin.[104] Het bediscussiëren op inhoud (én op gevolgen) van het verdrag krijgt hierdoor nauwelijks een kans. Echter lijkt de propagandamachine uit Washington meer slachtoffers te maken dan enige poging uit Rusland. Terwijl de Amerikaanse geheime dienst namelijk een op ongefundeerde gronden gebaseerde bemoeienis van Rusland inzake het referendum onderzoekt,[105] is het juist de Amerikaanse miljardair, George Soros, die met 200.000 euro de ‘Stem voor’-campagne van PvdA’ers Joshua Livestro en Michiel van Hulten steunt.[106] Het associatieverdrag zoals het er nu ligt is namelijk erg handig voor ondernemers in de olie- en gasindustrie, zoals Soros.[107]

De beruchte miljardair is niet de enige Amerikaan met belangen in Oekraïne. Ook de zoon van de Amerikaanse vicepresident Joe Biden, Hunter Biden, bestuurslid van het grootste gasbedrijf van Oekraïne genaamd Burisma, en de stiefzoon van de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken John Kerry interesseren zich voor Oekraïens olie en gas.[108] Oekraïne bezit namelijk de grootste reserves aan schaliegas van Europa.[109] En waar dat precies zit? Je raad het waarschijnlijk al: in het oosten van Oekraïne en in de Krim. En hoewel ons wordt verteld dat het Oekraïense leger de Oekraïners in deze gebieden wil bevrijden van ‘Russische bezetting’,[110][111] zijn de legers van Kiev er voornamelijk om de fracking-apparatuur te beschermen.[112][113] Daarbij wordt de regering onder leiding van Porosjenko ondersteunt door de Verenigde Staten, die in 2015 zo’n 75 miljoen dollar aan militaire steun gaven in de vorm van Humvees en drones. Inmiddels zijn de Amerikaanse democraten en republikeinen het er zelfs over eens dat de VS ook dodelijke wapens moet leveren aan Porosjenko.[114]

De Amerikaanse bemoeienis gaat echter al veel verder terug. De Amerikaanse onderminister voor Europese Zaken, Victoria Fuck the EU Nuland, erkende in december 2013 namelijk al dat Washington sinds 1991 maar liefst vijf miljard dollar in “democratische ontwikkeling” van Oekraïne heeft geïnvesteerd.[115] Er wordt zelfs beweerd dat de sluipschutters op de Maidan en de pro-Westerse staatsgreep die daarop volgende het werk zou zijn van de CIA. Uit een gelekt telefoongesprek tussen toenmalig EU-minister Ashton van Buitenlandse Zaken en de minister van Buitenlandse Zaken van Estland, Urmas Paet, is te horen dat de snipers op de Maidan − die op zowel demonstranten als politie schoten − zouden zijn ingehuurd om de ‘revolutie’ verder aan te wakkeren.[116][117] Een onafhankelijk onderzoek van de Canadese professor Ivan Katchanovski bevestigde deze false flag operatie.[118] De Poolse presidentskandidaat Janusz Korwin-Mikke noemde het een CIA operatie, maar eveneens een Poolse operatie omdat de sluipschutters in Polen zouden zijn opgeleid.[119]

Het meest recente voorbeeld van directe Amerikaanse inmenging met betrekking tot het Oekraïne-referendum is de persreis die een selectief aantal Nederlandse journalisten gratis van de VS kregen aangeboden.[120] Als gevolg hiervan zullen we naar alle waarschijnlijkheid veel positief nieuws over Oekraïne te zien krijgen in de media, maar waar we niets over zullen horen is artikel 404 van het associatieverdrag.

In dat artikel wordt namelijk onder andere bepaalt dat Oekraïne en de EU “zullen samenwerken om het gebruik van biotechnologie te bevorderen”.[121] Hierdoor wordt het voor bedrijven als het (Amerikaanse) Monsanto mogelijk om genetisch gemodificeerd voedsel (GGO’s) te verbouwen, en zo (de graanschuur van) Europa te koloniseren, iets wat volgens de Oekraïense wet verboden was.[122] Wat voordien eveneens niet werd toegestaan in Oekraïne, was het privébezit van land. Echter werd dit verbod net op tijd opgeheven waardoor Monsanto haar gang kan gaan.[123] Bovendien werd er door het Internationaal Monetair Fonds (IMF) een lening van 14,7 miljard euro aan Oekraïne verstrekt op voorwaarde dat het land zich openstelde voor de biotechteelt en de aankoop van gewassen en chemicaliën van Monsanto.[124] Maar in tegenstelling tot enig debat over TTIP en CETA blijft het over deze kwestie oorverdovend stil. Netwerkdirecteur van Natuur- en Milieufederaties en voormalig Tweede-Kamerlid namens GroenLinks, Corrine Ellemeet, is zelfs vicevoorzitter van de voorstanderscampagne ‘Stem voor’.[125] En bovendien pleit GroenLinks − die als standpunt heeft de productie van genetisch gemodificeerd voedsel in Nederland te verbieden[126] − als enige partij naast D66 actief vóór het associatieverdrag.[127] D66 trekt overigens 50.000 tot 100.000 euro aan eigen geld uit voor de campagne, zo liet campagneleider Kees Verhoeven weten.[128]

De enige weerstand vanuit de politiek tegen het verdrag lijkt te komen van de Partij van de Dieren (PvdD), de Socialistische Partij (SP) en de Partij voor de Vrijheid (PVV), maar met de puinhoop bij de referendumcommissie en het door minister Stef Blok verkeerd informeren van de kamer is de datum van het referendum inmiddels ruim in zicht, nog voordat een enkele partij, rechtspersoon of organisatie wachtend op uitsluitsel over de subsidieaanvraag een tegencampagne heeft kunnen opstarten.[129] Het enige wat tot nu toe gestart is, lijkt de wetgeving in het associatieverdrag te zijn. In het originele persbericht van de EU aangaande het associatieverdrag stond namelijk dat het verdrag reeds sinds november 2014 in werking is getreden. Dit persbericht werd stilzwijgend aangepast toen een kort geding tegen de Nederlandse staat dreigde te worden aangespannen. Inmiddels valt te lezen dat het verdrag tijdelijk of onder voorbehoud is toegepast, waardoor het persbericht nu beter overeen komt met de verklaring van de Nederlandse regering.[130]

Het associatieverdrag blijkt een ‘handelsverdrag’ dat alleen ten goede komt aan multinationals. De belangen van de Oekraïense bevolking en die van de landen in de EU het worden er allerminst mee gediend. Sterker nog, de corruptie en fraude worden met dit verdrag niet bestreden maar juist beloond. Ook wordt met de ondertekening van het verdrag de laatste barrière weggenomen voor volledige integratie van Oekraïne tot de Europese Unie. De goede relatie tussen de EU en Rusland wordt hierdoor grote schade aangedaan. Bovendien vergroot het associatieverdrag de kans op een internationaal conflict aanzienlijk. Daarom roep ik iedereen op om woensdag 6 april niet thuis te blijven, maar een stem uit te brengen tegen oorlog, leugens en corruptie!